பறம்பின் இழை

அன்புள்ள நண்பருக்கு,

வணக்கம். நம் ‘நாளை இழை’ செய்தி மடலின் முதல் வரலாற்றுப் பயணம் இதோ இங்கிருந்து தொடங்குகிறது. சங்க இலக்கியப் பாடல்களை வெறும் வரிகளாகப் படிப்பதை விட, அந்த வரிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் குருதியும் சதையுமான மனிதர்களின் கதையை நாம் உணரப் போகிறோம். இன்று நாம் நுழையப் போகும் களம்: பறம்பு மலை.

அந்த வைகறைப் பொழுதில், பறம்பு மலையின் உச்சி பனித்திரைக்குள் ஒளிந்திருந்தது. முல்லைக் கொடி படர்வதற்குத் தன் தங்கத் தேரையே நிறுத்திய பாரி வேந்தனின் கொடைத் தர்மத்தைப் போல, அந்த மலையும் வாரி வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. பலாப்பழங்களின் வாசம் காற்றில் மிதக்க, பாறை இடுக்குகளில் தானாகவே விளைந்திருந்த நெல் மணிகளைப் பறவைகள் கொத்திக் கொண்டிருந்தன. மலையின் உச்சியில் அமர்ந்து, அந்தப் பறவைகளுக்குத் தன் கைகளால் தானியங்களை ஊட்டிக் கொண்டிருந்தனர் பாரியின் இளவரசிகளான அங்கவையும் சங்கவையும்.

அவர்களின் சிலம்பொலிச் சிரிப்புக்கு நடுவே, வேந்தன் பாரியும் அவனது ஆருயிர் நண்பரான கபிலர் என்னும் மாபெரும் புலவரும் உலாத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

"பாரி, உன் கொடைத் திறன் உலகறிந்தது. ஆனால், அதுவே உனக்கு எதிரியாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது," என்றார் கபிலர். அவரது கண்கள் தொலைவில் தெரிந்த திசையை நோக்கின.

பாரி கம்பீரமாகச் சிரித்தான். "கபிலரே, கொடுப்பதால் குறையும் சாமானிய மலை அல்ல என் பறம்பு. இங்கே மனிதர்கள் உழாமலேயே நான்கு பொருட்கள் தானாக விளையும். பலாப்பழம், வள்ளிக்கிழங்கு, பாறைத் தேன், மற்றும் பாறை நெல். என் மக்கள் பசியறியாதவர்கள், எனக்கு என்ன கவலை?" என்று பெருமிதத்துடன் கூறினான்.

(இதனைச் சங்கப் பாடலான ‘புறநானூறு 109’-இல் கபிலர் பின்னாளில் குறிப்பிடுகிறார்: ‘...உழவர் உழாதன நான்கு உளவே...’)

ஆனால், அந்த அமைதி நீடிக்கவில்லை. திடீரென மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து பூகம்பம் வெடிப்பதைப் போலக் காட்டு முரசுகளும், கொம்புகளும் அதிரும் சத்தம் கேட்டது. வானில் பறவைகள் அலறியடித்துக் கொண்டு கூட்டமாகப் பறந்தன. பாரியின் ஒற்றன் ஒருவன் மூச்சிரைக்க, உடல் நடுங்க ஓடி வந்தான். அவன் உடலெங்கும் இரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்தது.

"அரசே... பேராபத்து!" என்று பாரியின் காலடியில் விழுந்தான். "சேர, சோழ, பாண்டிய ஆகிய மூவேந்தர்களும் தங்களின் ஒட்டுமொத்தப் படைகளுடனும் நம் மலையைச் சூழ்ந்து நிற்கிறார்கள். குதிரைப்படைகள், யானைப்படைகள் எனப் பறம்பு மலையின் அடிவாரமே மனிதக் கடலாகக் காட்சியளிக்கிறது. நம் மலைக்கு வரும் உணவுப் பாதைகள், உப்பங்கழிகள் அனைத்தையும் அவர்கள் அடைத்து முற்றுகையிட்டு விட்டனர்!"

மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழே பார்த்த கபிலரின் முகம் வெளுத்தது. மூவேந்தர்களின் பல்லாயிரக்கணக்கான கூடாரங்களின் விளக்குகள், பறம்பு மலையை விழுங்கக் காத்திருக்கும் அரக்கனின் பற்களைப் போல இருளில் மின்னின.

நாட்கள் வாரங்களாயின. வாரங்கள் மாதங்களாயின. மூவேந்தர்களால் பறம்பு மலையின் செங்குத்தான பாறைகளைத் தாண்டி உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. ஆனால், மலைக்கு வெளியிலிருந்து வரும் உப்பும் பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களும் முழுமையாக நின்றன. கோட்டையின் உள்ளே இருந்த சேமிப்புக் கிடங்குகள் காலியாகத் தொடங்கின. குழந்தைகள் பசியால் அழத் தொடங்கினர். அங்கவையும் சங்கவையும் தங்களின் தந்தையின் கவலை தோய்ந்த முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு நள்ளிரவு... மூவேந்தர்களின் முகாமில் ஒரு நயவஞ்சகமான சதித் திட்டம் தீட்டப்பட்டது. நேருக்கு நேர் போரிட்டுப் பாரியை வெல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்த அவர்கள், ஒரு போலிச் சமாதான ஓலையை (கடிதத்தை) ஒரு தூதன் மூலம் பாரிக்கு அனுப்பி வைத்தனர்.

"போரை நிறுத்த வேண்டுமானால் பாரி மட்டும் தனியாக அடிவாரம் வந்து பேச வேண்டும்" என்பதே அந்த ஓலையின் சுருக்கம்.

அதைப் படித்த பாரியின் கண்கள் சிவந்தன. அவன் தன் வாளைக் கையில் எடுத்தான். கபிலர் ஓடிவந்து அவன் கையைப் பற்றினார். "பாரி, அவசரப்படாதே! இது மூவேந்தர்களின் வஞ்சகம். கீழே சென்றால் உயிருடன் திரும்ப மாட்டாய்!" என்று அலறினார்.

ஆனால் பாரி தன் கையை மெதுவாக விடுவித்துக் கொண்டான். "என் மக்களின் பசியைத் தீர்க்கவும், என் மகள்களின் எதிர்காலத்தைக் காக்கவும் என் உயிர் போனால் போகட்டும் கபிலரே. நான் போக வேண்டும்," என்று கூறிவிட்டு இருளுக்குள் இறங்கிச் சென்றான். அதுதான் பாரி தன் மகள்களையும் கபிலரையும் பார்த்த கடைசி நிமிடம்.

மறுநாள் காலை... பறம்பு மலையின் உச்சிக்கு இடி போன்ற அந்தச் செய்தி வந்தது. பாரி வஞ்சகமாகக் குத்திக் கொல்லப்பட்டான்! அதே சமயம், மூவேந்தர்களின் படைகள் கோட்டையின் கதவுகளை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழையும் பேரோசை கேட்டது.

நெஞ்சுடைந்த கபிலர், துக்கத்தைக் காட்ட நேரமில்லாமல் சுதாரித்தார். அழுதுகொண்டிருந்த அங்கவையின் கையையும் சங்கவையின் கையையும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டார். அரண்மனையின் ரகசியப் பாதை வழியாக, அந்தப் பெருமழைக் காலத்தில், இருள் சூழ்ந்த காட்டுக்குள் அந்த இரு பெண்களையும் கூட்டிக்கொண்டு தப்பியோடினார்.

தன் நண்பன் பாரியின் மகள்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும், அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துத் தர வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோளுடன், காடுகளையும் மேடுகளையும் கடந்து கபிலர் ஒரு புதிய நாட்டின் எல்லையை வந்தடைந்தார். அது மலையமான் திருமுடிக்காரி என்னும் குறுநில மன்னனின் முள்ளூர் நாடு.

அந்தக் காரிருள் நள்ளிரவில், மலையமானின் அரண்மனை வாயிலில், கிழிந்த ஆடைகளுடனும், பசியால் வாடிய முகத்துடனும் பாரியின் மகள்களைத் தன் இருபுறமும் நிறுத்திவிட்டு, கபிலர் அந்தப் பெருங்கதவைத் தட்டினார்.

கதவு திறந்தது. காவலர்களின் கூர்மையான வேல்கள் கபிலரின் மார்புக்கு நேரே நீட்டப்பட்டன. அந்த வெளிச்சத்தில் உள்ளே இருந்து மன்னன் மலையமான் காரி கம்பீரமாக வெளிவந்தான்.

இனி உங்கள் ‘நாளை இழை’...

நண்பர்களே, கதை இங்கே ஒரு திகைப்பூட்டும் திருப்பத்தில் நிற்கிறது. மூவேந்தர்களின் கோபத்திற்குப் பயந்து, தமிழகத்தின் பெரிய மன்னர்கள் பலரும் பாரியின் மகள்களுக்குத் தஞ்சம் கொடுக்க நடுங்கிய காலம் அது.

இப்போது, கபிலர் மலையமான் காரியின் முன்னால் நிற்கிறார். தன் நண்பனின் மகள்களைக் காப்பாற்ற கபிலர் என்ன பேசப் போகிறார்? மலையமான் காரி மூவேந்தர்களை எதிர்த்து இவர்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பானா? அல்லது தன் நாட்டின் பாதுகாப்பைக் கருதி இவர்களை விரட்டுவானா?

உங்களின் கற்பனைத் திறனைத் தட்டி எழுப்புங்கள். அடுத்த அத்தியாயத்தில் என்ன நடக்கும் என்று நீங்கள் கற்பனை செய்கிறீர்கள்?

கீழே உள்ள ‘நாளை இழை’ (Comment section) பகுதியில் உங்கள் எண்ணங்களை எழுதுங்கள்.

அன்புடன்,

   ஆதி

இதன் முக்கிய சிறப்புகள்:

மேலும் தகவல்களுக்கு:

விளையாட்டுக் களம்:

தமிழ்ப் பெயரோடு விளையாடு